Skocz do zawartości

miramax

Stały użytkownik
  • Postów

    166
  • Dołączył

  • Ostatnia wizyta

Odpowiedzi opublikowane przez miramax

  1. no niestety, najlepsze gazety poszly do piachu dawno temu, niestety komercha i recenzje na podstawie dem i piratow w CDA wykosily konkurencje.

     

    gazety takie jak gambler czy top secret czytalem od deski do deski, a teraz ?? teraz to wydawanymi obecnie gazetami mozna sobie tylek podetrzec.

    1434202[/snapback]

     

    Niestety niemożna nawet podetrzeć są za śliskie :)

  2. Adrian Wong

    THE DEFINITIVE BIOS OPTIMIZATION GUIDE

    BIOS FEATURES SETUP

    BIOS Features Setup: część 1

    Virus Warning / Anti-Virus Protection

    Opcje : Enabled, Disabled, ChipAway

    Gdy funkcja ta jest włączona BIOS będzie wysyłał komunikat ostrzegawczy przy każdej próbie dostępu do sektora bootującego (boot

    sectora) lub tablicy partycji. Jeśli to możliwe należy pozostawić ją włączoną. Zauważ, że chroniony jest wówczas tylko sektor bootujący

    i tablica partycji, a nie cały dysk.

    Funkcja ta może być jednak przyczyną problemów podczas instalacji niektórych programów. Dobrym przykładem jest proces

    instalacyjny Win95/98. Gdy Virus Warning jest włączone instalacja Win95/98 nie uda się. Wyłącz Virus Warning przed instalacją

    podobnego oprogramowania.

    Oprócz tego również wiele narzędzi diagnostycznych, które mają dostęp do sektora bootującego może wywoływać ten komunikat o

    błędzie. Należy najpierw wyłączyć tę funkcję, zanim użyjemy tego typu narzędzi.

    Na koniec trzeba wspomnieć, że funkcja ta jest bezużyteczna w przypadku dysków, które pracują na zewnętrznych kontrolerach z

    własnym BIOS-em. Wirusy sektora bootującego ominą BIOS i zapiszą się bezpośrednio na tych dyskach. Do takich kontrolerów należą

    kontrolery SCSI i UltraDMA66.

    Niektóre płyty główne mają swój własny, oparty na regułach (rule-based) kod antywirusowy (ChipAway) zawarty w BIOS-ie. Włączenie

    go zapewnia dodatkową ochronę antywirusową systemu, ponieważ możliwe będzie wykrycie wirusów sektora bootującego zanim będą

    miały one okazję zarazić sektor bootujący twardego dysku. Także ta funkcja jest bezużyteczna w przypadku twardych dysków na

    odrębnych kontrolerach z własnym BIOS-em.

    CPU Level 1 Cache

    Opcje : Enabled, Disabled

    Ustawienie to można wykorzystać do włączenia lub wyłączenia L1 cache procesora. Naturalnie domyślnie funkcja ta jest włączona.

    Przydaje się ona overclockerom, którzy chcą określić przyczynę nieudanego przetaktowania. To znaczy, jeśli CPU nie może osiągnąć

    500MHz przy włączonym L1 cache i vice versa. W takim wypadku to właśnie L1 cache uniemożliwia stabilne osiągnięcie 500MHz.

    Jednak wyłączenie L1 cache aby zwiększyć możliwości przetaktowania procesora jest bardzo złym pomysłem, zwłaszcza w przypadku

    wysoce potokowych (highly pipelined) konstrukcji, takich jak rodzina procesorów P6 Intela (Pentium Pro, Celeron, Pentium II, Pentium

    III).

    CPU Level 2 Cache

    Opcje : Enabled, Disabled

    Ustawienie to można wykorzystać do włączenia lub wyłączenia L2 cache procesora. Naturalnie domyślnie funkcja ta jest włączona.

    Przydaje się ona overclockerom, którzy chcą określić przyczynę nieudanego przetaktowania. To znaczy, jeśli CPU nie może osiągnąć

    500MHz przy włączonym L2 cache i vice versa. W takim wypadku to właśnie L2 cache uniemożliwia stabilne osiągnięcie 500MHz.

    Użytkownicy mogą zdecydować się na wyłączenie L2 cache aby bardziej przetaktować procesor, ale koszty z tym związane sprawiają,

    że metoda jest nieopłacalna.

    CPU L2 Cache ECC Checking

    Opcje : Enabled, Disabled

    Opcja ta włącza lub wyłącza funkcję wykrywania i korygowania błędów (ECC) L2 cache (jeśli jest dostępna). Włączenie jej jest

    zalecane, ponieważ wykrywa ona i koryguje błędy jednobitowe (single-bit errors) w danych przechowywanych w L2 cache. Wykrywa

    również błędy dwubitowe (double-bit errors), ale ich nie naprawia. Nie mniej jednak działanie ECC stabilizuje system, zwłaszcza w

    przypadku przetaktowania, gdy jest największe prawdopodobieństwo wkradnięcia się błędów.

    Są tacy, którzy bronią wyłączania ECC, ponieważ redukuje ono wydajność. Różnica w osiąganej wydajności jest praktycznie

    niezauważalna, jeśli w ogóle jest. Jednak stabilność i niezawodność osiągane dzięki ECC są rzeczywiste i niemałe. ECC może nawet

    pozwolić na większe przetaktowanie niż byłoby możliwe przy wyłączonym ECC. A więc włącz ECC, aby uzyskać większą stabilność i

    niezawodność.

    Processor Number Feature

    Opcje : Enabled, Disabled

    Funkcja ta działa tylko wtedy, gdy masz zainstalowany procesor Pentium III, w przeciwnym razie najprawdopodobniej będzie ukryta.

    Umożliwia ona kontrolę nad tym, czy numer seryjny Pentium III może być odczytywany przez programy zewnętrzne. Włącz ją, jeśli

    bezpieczne transakcje wymagają użycia takiej funkcji. Większość użytkowników powinna jednak moim zdaniem ją wyłączyć, by chronić

    swoją prywatność.

    Quick Power On Self Test

    Opcje : Enabled, Disabled

    Włączenie te funkcji skraca czas trwania niektórych testów i pomija inne testy, które są wykonywane podczas startu systemu, dzięki

    czemu system ładuje się znacznie szybciej.

    Włącz ją by ładowanie odbywało się szybciej, ale wyłącz po dokonaniu jakichkolwiek zmian w systemie aby możliwe było wykrycie

    ewentualnych błędów, które mogły prześliznąć się przez Quick Power On Self Test. Po kilku bezbłędnych próbnych przebiegach możesz

    ją ponownie włączyć aby system ładował się szybciej i był nie mniej stabilny.

    Boot Sequence

    Opcje: A, C, SCSI/EXT

    C, A, SCSI/EXT

    C, CD-ROM, A

    CD-ROM, C, A

    D, A, SCSI/EXT (tylko wtedy, gdy masz co najmniej 2 twarde dyski IDE)

    E, A, SCSI/EXT (tylko wtedy, gdy masz co najmniej 3 twarde dyski IDE)

    F, A, SCSI (tylko wtedy, gdy masz 4 twarde dyski IDE)

    SCSI/EXT, A, C

    SCSI/EXT, C, A

    A, SCSI/EXT, C

    LS/ZIP,C

    Funkcja ta umożliwia ustawienie kolejności w jakiej BIOS będzie szukał systemu operacyjnego. Aby zagwarantować najkrótszy możliwy

    czas ładowania jako pierwszy wybierz twardy dysk, który zawiera system operacyjny. Normalnie byłby to dysk C, ale jeśli używasz

    twardego dysku SCSI, wybierz SCSI.

    Funkcja specjalna: Niektóre płyty główne (to znaczy ABIT BE6 i BP6) są wyposażone w dodatkowy kontroler IDE. Opcje BIOS-u tych

    płyt głównych zastępują SCSI opcją EXT. Pozwala to komputerowi na ładowanie systemu z dysku IDE na trzecim lub czwartym porcie

    (zasługa dodatkowego kontrolera IDE na płycie) lub z dysku SCSI. Jeśli chcesz ładować system z dysku IDE podłączonego do

    pierwszego lub drugiego portu IDE, nie ustawiaj opcji Boot Sequence w taki sposób, by zaczynała się od EXT. Zwróć uwagę, że funkcja

    ta musi działać w połączeniu z funkcją Boot Sequence EXT Means (zobacz niżej).

    Boot Sequence EXT Means

    Opcje: IDE, SCSI

    Funkcja ta działa wyłącznie wtedy, gdy omówiona powyżej funkcja Boot Sequence ma ustawienia EXT, a także musi współdziałać z

    funkcją Boot Sequence. Funkcja ta umożliwia określenie czy system startuje z dysku IDE połączonego z którymś z dodatkowych dwóch

    portów IDE, w które wyposażone są niektóre płyty główne (tzn. ABIT BE6 i BP6), czy z dysku SCSI.

    Aby załadować system z dysku IDE podłączonego do trzeciego lub czwartego portu IDE (zasługa dodatkowego kontrolera IDE na

    płycie) będziesz musiał najpierw ustawić funkcję Boot Sequence tak aby zaczynała się od EXT. Na przykład EXT, C, A. Wówczas

    będziesz musiał ustawić funkcję Boot Sequence EXT Means na IDE.

    Aby załadować system z dysku SCSI ustaw Boot Sequence tak aby zaczynała się EXT.

    Na przykład EXT, C, A.

    W takim wypadku będziesz musiał ustawić funkcję Boot Sequence EXT Means na SCSI.

    BIOS Features Setup: część 2

    First Boot Device

    Opcje : Floppy, LS/ZIP, HDD-0, SCSI, CDROM, HDD-1, HDD-2, HDD-3, LAN, Disabled

    Funkcja ta pozwala ustawić pierwsze urządzenie, z którego BIOS spróbuje załadować system (OS). Zauważ, że jeśli BIOS potrafi

    załadować OS z urządzenia określonego przez tę funkcję, to rzecz jasna nie załaduje innego systemu, jeśli masz inny system na innym

    urządzeniu.

    Jeśli na przykład, ustawisz Floppy jako First Boot Device, BIOS załaduje DOS 3.3, który umieściłeś na dyskietce, ale nie będzie się

    przejmował ładowaniem Win2k pomimo, że może on być na dysku C. Jako taka funkcja ta jest użyteczna do rozwiązywania problemów

    i instalowania systemu z CD. Domyślnym ustawieniem jest Floppy. Ale o ile nie ładujesz często systemu ze stacji dyskietek albo nie

    potrzebujesz zainstalować systemu operacyjnego z CD lepiej jest ustawić dysk twardy (zwykle HDD-0) jako First Boot Device. Skróci to

    proces ładowania.

    Second Boot Device

    Opcje : Floppy, LS/ZIP, HDD-0, SCSI, CDROM, HDD-1, HDD-2, HDD-3, LAN, Disabled

    Funkcja ta pozwala ustawić drugie urządzenie, z którego BIOS spróbuje załadować system (OS). Zauważ, że jeśli BIOS jest w stanie

    załadować OS z urządzenia określonego jako First Boot Device, żadne z ustawień tej funkcji nie będzie działać. Tylko wtedy, gdy BIOSowi

    nie udaje się znaleźć systemu na First Boot Device spróbuje on znaleźć i załadować system z Second Boot Device.

    Jeśli na przykład, ustawisz Floppy jako First Boot Device, ale nie włożysz dyskietki do stacji BIOS załaduje Win2k, które masz

    zainstalowane na dysku twardym C (ustawionym jako Second Boot Device). Ustawieniem domyślnym jest HDD-0, to znaczy pierwszy

    wykryty twardy dysk, zwykle podłączony do kanału Primary Master IDE. O ile nie masz wyjmowanego dysku ustawionego jako First

    Boot Device funkcja ta jest bardzo mało przydatna. HDD-0 to najzupełniej świetny wybór, chociaż możesz ustawić inne urządzenie, aby

    spełniało rolę alternatywnego dysku startowego.

    Third Boot Device

    Opcje : Enabled, Disabled

    Funkcja ta pozwala określić trzecie urządzenie, z którego BIOS spróbuje załadować system (OS). Zauważ, że jeśli BIOS jest w stanie

    załadować OS z urządzenia określonego jako First Boot Device albo Second Boot Device, żadne z ustawień tej funkcji nie będzie

    działać. Tylko wtedy, gdy BIOS-owi nie udaje się znaleźć systemu na First Boot Device i Second Boot Device spróbuje on znaleźć i

    załadować system z Third Boot Device.

    Jeśli na przykład ustawisz Floppy jako First Boot Device i napęd LS-120 jako Second Boot Device, ale obydwa napędy pozostawisz

    puste, BIOS załaduje Win2k, które masz zainstalowane na dysku twardym C (ustawionym jako Third Boot Device).

    Ustawieniem domyślnym jest LS/ZIP. O ile nie masz wyjmowanego dysku ustawionego jako First i Second Boot Device, funkcja ta jest

    bardzo mało przydatna. LS/ZIP najzupełniej świetny wybór, chociaż możesz ustawić inne urządzenie, aby spełniało rolę alternatywnego

    dysku startowego.

    Boot Other Device

    Opcje : Enabled, Disabled

    Funkcja ta określa czy BIOS spróbuje załadować system operacyjny z Second lub Third Boot Device, jeśli nie uda mu się załadować go

    z First Boot Device. Ustawieniem domyślnym jest Enabled i zalecane jest pozostawienie go w takim stanie. W przeciwnym razie, jeśli

    BIOS nie może znaleźć systemu na First Boot Device, proces ładowania zostanie zatrzymany z komunikatem o błędzie "No Operating

    System Found", pomimo, że OS jest na Second albo Third Boot Device.

    Swap Floppy Drive

    Opcje: Enabled, Disabled

    Funkcja ta jest użyteczna jeśli chcesz zamieniać logiczny układ stacji dyskietek. Zamiast otwierać obudowę i zrobić to fizycznie, możesz

    po prostu ustawić tę funkcję na Enabled. Wówczas pierwszy napęd będzie mapowany jako B, a drugi dysk jako A, czyli odwrotnie niż

    zwykłej konwencji.

    Funkcja ta przydaje się również jeśli obie stacje dyskietek w systemie mają różne formaty, a chcesz ładować system z drugiego dysku.

    Dzieje się tak dlatego, że BIOS będzie ładował tylko ze stacji A.

    Boot Up Floppy Seek

    Opcje: Enabled, Disabled

    Funkcja ta kontroluje czy BIOS szuka stacji dyskietek podczas ładowania. Jeśli BIOS nie może jej wykryć (ze względu na niewłaściwą

    konfigurację albo fizyczną niedostępność) wyświetli komunikat o błędzie. BIOS wykryje również czy napęd ma 40 czy 80 ścieżek, ale

    ponieważ wszystkie używane dziś napędy dyskietek mają 80 ścieżek, sprawdzanie to jest zbyteczne. Funkcja ta powinna być ustawiona

    na Disabled by przyspieszyć proces ładowania systemu.

    Boot Up NumLock Status

    Opcje: On, Off

    Funkcja ta kontroluje funkcjonalność klawiatury numerycznej podczas ładowania. Przy ustawieniu On klawiatura numeryczna będzie

    działać w trybie numerycznym (do wpisywania cyfr), ale przy ustawieniu Off będzie działać w trybie kontroli kursora (do kontrolowania

    kursora). Ustawienia tej funkcji zależą wyłącznie od twoich preferencji.

    BIOS Features Setup: część 3

    Gate A20 Option

    Opcje : Normal, Fast

    Funkcja ta określa w jaki sposób Gate A20 jest używane aby adresować pamięć powyżej 1MB. Gdy opcja ta jest ustawiona na Fast,

    płyta główna kontroluje działanie Gate A20. Ale gdy jest ustawiona na Normal, Gate A20 kontroluje pin w kontrolerze klawiatury (?).

    Ustawienie Gate A20 na Fast poprawia szybkość dostępu do pamięci, a co za tym idzie ogólną szybkość systemu, zwłaszcza pod OS/2 i

    Windows.

    Dzieje się tak dlatego, że OS/2 i Windows bardzo często wchodzą i wychodzą z trybu chronionego przez BIOS, więc Gate A20 musi się

    często włączać, wyłączać i z powrotem włączać. Ustawienie Gate A20 na Fast poprawia wydajność dostępu do pamięci powyżej 1MB,

    ponieważ chipset znacznie szybciej przełącza Gate A20 niż kontroler klawiatury. Zalecane jest ustawienie tej opcji na Fast, by dostęp

    do pamięci odbywał się szybciej.

    IDE HDD Block Mode

    Opcje : Enabled, Disabled

    Funkcja IDE HDD Block Mode przyspiesza dostęp do twardego dysku dzięki jednoczesnemu przenoszeniu danych z wielu sektorów

    zamiast używania starego trybu transferu pojedynczych sektorów. Gdy zostanie włączona BIOS automatycznie wykryje czy dysk twardy

    obsługuje transfer bloków i skonfiguruje jego właściwe ustawienia. Do 64KB dane mogą być przesyłane na przerwanie przy włączonym

    IDE HDD Block Mode. Ponieważ praktycznie wszystkie dyski twarde obsługują obecnie transfery bloków, normalnie nie ma powodu by

    nie włączać IDE HDD Block Mode.

    Jeśli jednak masz WinNT, uważaj. Według Chrisa Bope'a WindowsNT nie obsługuje IDE HDD Block Mode, a włączenie tej funkcji może

    być przyczyną uszkodzeń danych. Ryu Connor potwierdził ten pogląd przysyłając mi link do artykułu Microsoftu o działaniu Enhanced

    IDE pod WinNT 4.0. Według tego co napisano w artykule stwierdzono, że IDE HDD Block Mode (i 32-bitowy dostęp do dysku) były w

    niektórych przypadkach przyczyną uszkodzenia danych. Microsoft zaleca by użytkownicy WinNT 4.0 wyłączali IDE HDD Block Mode.

    Z drugiej strony Lord Mike zapytał kogoś obeznanego z tematem i usłyszał, że problem uszkadzania danych został potraktowany przez

    Microsoft bardzo poważnie i poprawiony przez Service Pack 2. Chociaż nie udało mu się uzyskać oficjalnego oświadczenia ze strony

    Microsoftu prawdopodobnie dość bezpieczne jest włączenie IDE HDD Block Mode pod WinNT, o ile zainstalowałeś Service Pack 2.

    Jeśli wyłączysz IDE HDD Block Mode, tylko 512 bajtów danych może zostać przesłane na przerwanie. Nie ma co dodawać, że całkiem

    poważnie obniża to wydajność. A więc wyłączaj IDE HDD Block Mode tylko wtedy, gdy masz WinNT. W przeciwnym razie powinieneś tę

    funkcję włączyć, by uzyskać optymalną wydajność.

    Więcej szczegółowych informacji o IDE HDD Block Mode znajdziesz w przewodniku Speed Demonz po IDE HDD Block Mode.

    32-bit Disk Access

    Opcje : Enabled, Disabled

    32-bitowy Disk Access jest niewłaściwą nazwą, ponieważ tak naprawdę nie pozwala na 32-bitowy dostęp do twardego dysku. Tym, co

    robi naprawdę jest ustawienie kontrolera IDE w taki sposób, by połączyć dwa 16-bitowe odczyty z twardego dysku w jeden 32-bitowy

    podwójny transfer przekazu pamięci do procesora. Dzięki temu wykorzystanie magistrali PCI jest bardziej efektywne, ponieważ mniej

    transakcji jest potrzebne by przesłać konkretną ilość danych.

    Jednak według artykułu Microsoftu o działaniu Enhanced IDE pod WinNT 4.0, 32-bitowy dostęp do dysku może w niektórych

    przypadkach powodować uszkadzanie danych pod WinNT. Microsoft zaleca by użytkownicy WinNT 4.0 wyłączali 32-bitowy Disk Access.

    Z drugiej strony Lord Mike zapytał kogoś obeznanego z tematem i usłyszał, że problem uszkadzania danych został potraktowany przez

    Microsoft bardzo poważnie i poprawiony przez Service Pack 2. Chociaż nie udało mu się uzyskać oficjalnego oświadczenia ze strony

    Microsoftu prawdopodobnie dość bezpieczne jest włączenie IDE HDD Block Mode pod WinNT, o ile zainstalowałeś Service Pack 2.

    Jeśli funkcja ta jest wyłączona transfery danych z kontrolera IDE do procesora będą się odbywały wyłącznie w trybie 16-bitowym.

    Obniża to oczywiście wydajność, więc powinieneś tę funkcję włączyć, jeśli to możliwe. Wyłącz ją jedynie wtedy, gdy stajesz przed

    możliwością uszkodzenia danych.

    Więcej informacji o powyższym problemie z WinNT IDE znajdziesz w przewodniku Speed Demonz po IDE HDD Block Mode.

    Typematic Rate Setting

    Opcje : Enabled, Disabled

    Funkcja ta pozwala ci kontrolować częstość powtarzania naciśnięć klawiatury, gdy nieprzerwanie naciskasz któryś z klawiszy.

    Gdy funkcja ta jest włączona możesz samodzielnie dostosować jej ustawienia za pomocą dwóch funkcji sterujących (Typematic Rate i

    Typematic Rate Delay). Jeśli jest wyłączona BIOS użyje ustawienia domyślnego.

    Typematic Rate (Chars/Sec)

    Opcje: 6, 8, 10, 12, 15, 20, 24, 30

    Jest to szybkość (mierzona w znakach na sekundę - Cris) z jaką klawiatura powtarza naciśnięcia znaki, jeśli nieprzerwanie klawisze.

    Ustawienie to będzie działać tylko wtedy, gdy włączone jest Typematic Rate Setting.

    Typematic Rate Delay (Msec)

    Opcje: 250, 500, 750, 1000

    Jest to opóźnienie, mierzone w milisekundach, zanim klawiatura automatycznie powtórzy naciśnięcia klawisza, który naciskałeś

    nieprzerwanie. Ustawienie to będzie działać tylko wtedy, gdy włączone jest Typematic Rate Setting.

    Security Setup

    Opcje: System, Setup

    Opcja ta będzie działać tylko wtedy, gdy utworzyłeś hasło w PASSWORD SETTING na głównym ekranie BIOS-u.

    Ustawienie jej na System sprawi, że BIOS podczas każdego ładowania systemu będzie prosił o podanie hasła. Jeśli wybierzesz Setup,

    wówczas hasło jest wymagane tylko do dostępu do głównych menu BIOS-u. Opcja ta jest użyteczna dla administratorów systemu lub

    sprzedawców komputerów, którzy nie chcą by niedoświadczeni użytkownicy dłubali w BIOS-ie.

    BIOS Features Setup: część 4

    PCI/VGA Palette Snoop

    Opcje : Enabled, Disabled

    Opcja ta jest użyteczna tylko wtedy, gdy używasz karty MPEG albo karty dodatkowej, która używa "Feature Connector" karty graficznej

    (najczęściej 26 bolcowe złącze podobne do wyjścia FDD). Poprawia ona błędną reprodukcję kolorów przez "podsłuchiwanie" (snooping)

    pamięci bufora kadru karty graficznej i modyfikację (synchronizację) informacji przesyłanych z Feature Connector karty graficznej do

    karty MPEG lub karty dodatkowej. Rozwiązuje również problem inwersji obrazu do czarnego ekranu po użyciu karty MPEG.

    Assign IRQ For VGA

    Opcje : Enabled, Disabled

    Wiele high-endowych akceleratorów grafiki wymaga teraz prawidłowego działania IRQ. Wyłączenie tej funkcji w przypadku tego typu

    kart może spowodować nieprawidłowe działanie oraz/lub kiepską wydajność. A zatem najlepiej będzie włączyć tę funkcję, jeśli masz

    problemy z akceleratorem grafiki.

    Jednak niektóre low-endowe karty nie wymagają normalnego działania IRQ. Sprawdź dokumentację swojej karty. Jeśli stoi w niej

    napisane, że karta nie wymaga IRQ, możesz wyłączyć tę funkcję, by zwolnić IRQ do innych celów. W przypadku wątpliwości najlepiej

    pozostawić ją włączoną, o ile naprawdę nie potrzebujesz IRQ.

    MPS Version Control For OS

    Opcje : 1.1, 1.4

    Funkcja ta działa prawidłowo tylko w przypadku wieloprocesorowych płyt głównych, ponieważ określa wersję Multiprocessor

    Specification (MPS), której używa płyta główna. MPS jest specyfikacją na podstawie której producenci pecetów projektują i budują

    systemy o architekturze intelowskiej z dwoma lub więcej procesorami.

    MPS wersja 1.4 dodała rozszerzone tabele konfiguracji aby poprawić obsługę konfiguracji z wieloma magistralami PCI. Wymagała ona

    również by druga magistrala PCI działała bez potrzeby mostka. Nowsze wersje serwerowych systemów operacyjnych będą ogólnie

    rzecz biorąc obsługiwały MPS 1.4, a w takim razie powinieneś zmienić BIOS Setup z domyślnego 1.1 na 1.4, jeżeli twój system

    operacyjny obsługuje wersję 1.4. Pozostaw ustawienie 1.1 jeśli masz starszy serwerowy OS.

    Eugene Tan poinformował mnie, że pod WinNT właściwym ustawieniem jest 1.4.

    Typematic Rate Setting

    Opcje : Enabled, Disabled

    Funkcja ta pozwala ci kontrolować częstość powtarzania naciśnięć klawiatury, gdy nieprzerwanie naciskasz któryś z klawiszy.

    Gdy funkcja ta jest włączona możesz samodzielnie dostosować jej ustawienia za pomocą dwóch funkcji sterujących (Typematic Rate i

    Typematic Rate Delay). Jeśli jest wyłączona BIOS użyje ustawienia domyślnego.

    OS Select For DRAM > 64MB

    Opcje: OS/2, Non-OS/2

    Gdy pamięci systemowej jest więcej niż 64MB, OS/2 różni się od innych systemów operacyjnych sposobem zarządzania RAM-em. A

    więc, jeśli masz zainstalowany OS/2 IBM, wybierz OS/2, a w przypadku innych systemów operacyjnych Non-OS/2.

    HDD S.M.A.R.T. Capability

    Opcje: Enabled, Disabled

    Opcja ta włącza/wyłącza obsługę S.M.A.R.T twardego dysku. Technologia S.M.A.R.T (Self Monitoring Analysis And Reporting) jest

    obsługiwana przez wszystkie nowe dyski twarde i umożliwia wczesne wykrywanie i ostrzeganie o zbliżających się awariach dysku.

    Powinieneś ją włączyć, aby rozumiejące S.M.A.R.T narzędzia mogły monitorować stan twardego dysku. Włączenie jej umożliwia

    również monitorowanie stanu twardego dysku po sieci. Wyłączenie tej funkcji nie zwiększa wydajności nawet, jeśli nie zamierzasz

    używać technologii S.M.A.R.T.

    Istnieje jednak możliwość, że włączenie S.M.A.R.T spowoduje spontaniczne przeładowania w komputerach pracujących w sieci.

    Johnathan P. Dinan wspomniał o takim przypadku przy włączonym S.M.A.R.T. S.M.A.R.T może wysyłać pakiety danych przez sieć

    nawet, jeśli nic ich nie monitoruje. Mogło to być przyczyną spontanicznych przeładowań, które mu się przydarzyły (Comment # 103). A

    więc spróbuj wyłączyć HDD S.M.A.R.T Capability, jeśli zdarzają ci się przeładowania lub pady, gdy jesteś w sieci.

    Report No FDD For Win95

    Opcje : Enabled, Disabled

    Jeśli używasz Windows 95/98/ME bez stacji dyskietek, wybierz Enabled, aby zwolnić IRQ6. Jest to wymagane, aby pomyślnie przejść

    test SCT pod Windows 95/98. Powinieneś również wyłączyć Onboard FDC Controller w menu Integrated Peripherals, gdy w

    systemie nie ma stacji dyskietek. Jeśli ustawisz tę funkcję na Disabled BIOS nie będzie zgłaszał Win95/98 braku stacji dyskietek.

    Delay IDE Initial (Sec)

    Opcje : 0, 1, 2, 3, ..., 15

    Proces ładowania nowych BIOS-ów jest obecnie znacznie szybszy niż kiedyś. Dlatego niektóre urządzenia IDE mogą nie być w stanie

    obracać się na tyle szybko, by BIOS wykrył je podczas procesu ładowania. Ustawienie to jest używane do opóźnienia inicjalizacji takich

    urządzeń IDE podczas startu systemu.

    Jeśli to możliwe pozostaw ustawienie 0, aby system ładował się szybciej. Ale jeśli jednego lub więcej urządzeń nie udaje się

    zainicjalizować podczas ładowania zwiększ tę wartość o tyle, by były prawidłowo inicjalizowane.

    BIOS Features Setup: część 5

    Video BIOS Shadowing

    Opcje : Enabled, Disabled

    Gdy funkcja ta jest włączona, BIOS karty graficznej jest kopiowany do pamięci systemowej by był do niego szybszy dostęp. Tworzenie

    cienia (shadowing) poprawia wydajność BIOS-u, ponieważ BIOS może być wówczas odczytywany przez CPU poprzez 64-bitową

    magistralę DRAM, a nie 8-bitową magistralę XT. Wydaje się to całkiem atrakcyjne, bo daje przynajmniej 100x większą szybkość

    transferu, a kosztem jest utrata części systemowego RAM-u poświęconego na cień zawartości ROM-u.

    Jednak współczesne systemy operacyjne całkowicie omijają BIOS i bezpośrednio zwracają się do karty graficznej. A więc nie ma

    żadnych wywołań BIOS-u ani pożytku z tworzenia cienia BIOS-u. W takim razie nie ma potrzeby tracić RAM-u tylko po to, by tworzyć

    cień BIOS-u wideo, gdy nie jest on potem w ogóle używany.

    Ryu Connor potwierdził to przysyłając mi link do artykułu Microsoftu o tworzeniu cienia pod WinNT 4.0. Według tego artykułu

    tworzenie cienia BIOS-u (niezależnie od tego co to za BIOS) nie daje żadnej poprawy wydajności, ponieważ nie jest on używany przez

    WinNT. Będzie to wyłącznie strata pamięci. Chociaż w artykule nie ma mowy o Win9x kwestia jest ta sama, ponieważ Win9x są oparte

    na tej samej architekturze Win32.

    To nie wszystko. Niektóre manuale czynią aluzje do możliwej niestabilności systemu, gdy niektóre gry odwołują się do regionu RAM-u,

    który już został użyty do utworzenia cienia BIOS-u wideo. Jednak nie jest to już problem, bo region RAM-u, w którym utworzony został

    cień przeniesiono daleko poza zasięg programów.

    Problem może powstać, gdy utworzony został cień tylko 32KB BIOS-u wideo. Nowsze BIOS-y wideo są większe niż 32KB, ale jeśli

    powstał tylko cień 32KB, a reszta pozostała w pierwotnych lokacjach, wówczas mogą być problemy ze stabilnością, gdy następują

    odwołania do BIOS-u. A więc, jeśli zamierzasz tworzyć cień BIOS-u wideo, będziesz musiał upewnić się, że tworzony jest cień całego

    BIOS-u wideo. W wielu przypadkach domyślnie tworzony jest cień tylko regionu C000-C7FF. Aby to poprawić będziesz musiał:

    • włączyć tworzenie cienia BIOS-u (dla regionu C000-C7FF) oraz

    • włączyć tworzenie cienia pozostałych regionów, to znaczy C800-CBFF, dopóki nie powstaje cień całego BIOS-u wideo.

    Kończąc wątek - obecnie większość kart graficznych posiada Flash ROM (EEPROM), który jest znacznie szybszy niż stary ROM i nawet

    szybszy niż DRAM. A zatem nie ma już potrzeby tworzenia cienia BIOS-u wideo, a nie tworzenie go może nawet dobrze wpłynąć na

    wydajność! Dodatkowo nie powinieneś tworzyć cienia BIOS-u wideo jeśli twoja karta graficzna ma Flash ROM, ponieważ nie mógłbyś

    aktualizować jego zawartości, gdy tworzenie cienia jest włączone.

    Z drugiej strony funkcja ta nadal może być przydatna. Niektóre gry pod DOS nadal używają BIOS-u wideo, ponieważ nie mają

    bezpośredniego dostępu do procesora graficznego (chociaż te z bogatszą grafiką mają). A więc, jeśli grasz w wiele starych dosowskich

    gier możesz spróbować włączyć Video BIOS Shadowing by poprawić wydajność.

    Znakomity przegląd BIOS-ów wideo i tworzenia ich cieni znajdziesz w wyjaśnieniu Williama Patricka McNammary:

    Cała sprawa jest natury historycznej. Dawno temu, gdy posiadanie karty VGA było dużą sprawą, karty graficzne były raczej głupie i

    jednocześnie dość proste. Sprowadzały się one do kawałka pamięci, który odwzorowywał piksele na ekranie. Aby zmienić piksel

    zmieniało się pamięć, która go odwzorowywała. Sprawy jak zmiana palet kolorów, rozdzielczości i tak dalej dokonywały się przez zapis

    w zbiorze rejestrów karty graficznej. Jednak wszystko to wykonywane było przez procesor. Ponieważ kumunikowanie się ze sprzętem

    różni się w zależności od sprzętu, komunikowanie się z kartą graficzną zależy od karty, którą masz zainstalowaną. Aby rozwiązać

    problem karty zawierały chip BIOS-u. BIOS wideo było po prostu dodatkiem do BIOS-u systemowego. Był to po prostu

    udokumentowany zestaw wywołań funkcji, których programista mógł użyć do kumunikowania się z chipsetem wideo.

    Więc jak doszło do tworzenia cienia BIOS-u? Pamięć używana do przechowywania BIOS-u karty graficznej jest zwykle jakąś odmianą

    pamięci EPROM (Electrically Programmable Read Only Memory, pamięć stała programowana elektrycznie - przyp. Cris). Bardzo

    szybki EPROM ma czas dostępu 13-150ns, czyli mniej więcej taki sam jak pamięć w komputerze 8086. Oprócz tego szerokość

    magistrali wynosiła 8 bitów. Gdy komputery stawały się szybsze (x386, x486 i tak dalej), a gry coraz bardziej skomplikowane graficznie,

    wywoływanie BIOS-u zaczęło stawać się coraz bardziej wąskim gardłem. Aby pomóc w złagodzeniu problemu BIOS wideo został

    przeniesiony do szybszej 16-bitowej pamięci systemowej, by przyspieszyć działanie systemu. W rzeczywistości większość graficznych

    gier pod DOS i tak rzadko wywołuje BIOS. Większość bezpośrednio współdziała z chipsetem, jeśli jest to możliwe.

    Szybkie podsumowanie: w "dawnych czasach" BIOS wideo nie miał tak naprawdę wiele wspólnego z działaniem karty graficznej. Po

    prostu zapewniał zestaw wywołań funkcji, aby ułatwić życie programistom.

    "A teraz z innej beczki..."

    Nowe karty graficzne, te które mają akcelerowane funkcje, podpadają pod inna kategorię. Są wyposażone we wbudowany procesor. W

    taki sam sposób w jaki systemowy BIOS mówi procesorowi jak uruchomić komputer, BIOS wideo mówi procesorowi graficznemu jak

    wyświetlać obrazy. Powód dla którego nowe karty wyposaża się we flash ROM-y jest taki, że producenci mogą poprawić dowolny błąd

    w kodzie. System operacyjny, który używa akcelerowanych funkcji karty graficznej komunikuje się bezpośrednio z procesorem karty,

    dając mu zbiór poleceń. Jest to zadanie sterownika wideo. Idea jest taka żeby sterownik dawał systemowi operacyjnemu

    udokumentowany zbiór wywołań funkcji. Gdy dokonywane jest jedno z tych wywołań sterownik wysyła właściwe polecenie do

    procesora graficznego. Procesor graficzny wykonuje polecenia zgodnie z tym, co dyktuje to w jaki sposób został zaprogramowany

    (BIOS wideo).

    Zakres tworzenia cienia BIOS-u jest bez naczenia. Windows, Linux i każdy inny OS, który używa akcelerowanych funkcji nigdy nie

    komunikuje się bezpośrednio z BIOS-em wideo. Jednak stary dobry DOS nadal to robi, a te same funkcje, które miały dawne karty

    VGA mają nowe karty 3D. W zależności od tego, jak jest napisany interfejs wideo programów pod DOS, mogą one czerpać korzyść z

    tworzenia cienia BIOS-u wideo.

    Szybkie podsumowanie nr 2: We współczesnych akcelerowanych kartach graficznych głównym zadaniem BIOS-u wideo jest

    zapewnienie programu procesorowi wideo (Riva TNT2, Voodoo 3, itp.), tak aby mógł on wykonać swoje zadanie. Interfejs pomiędzy

    kartą graficzną a oprogramowaniem powstaje ze zbioru poleceń pochodzących od sterownika i naprawdę nie ma nic wspólnego z

    BIOS-em. Pierwotne funkcje BIOS-u są nadal dostępne aby zachować wsteczną kompatybilność z VGA.

    Więcej informacji na ten temat można znaleźć w jego mailu (Comment #91). Ostateczne potwierdzenie dlaczego nie powinieneś

    tworzyć cienia BIOS-u wideo znajdziesz w opisie Steve'a Hausera jego złego doświadczenia z tworzeniem cienia:

    Kilka lat temu (prawdopodobnie około '96) miałem kartę Matrox Millenium, a mój ówczesny BIOS domyślnie włączał tworzenie cienia

    BIOS-u VGA... Cóż, Millenium ma BIOS większy niż 32KB. A więc, gdy uruchomiłem flaszowanie BIOS-u, pierwszy bit skopiował się

    do cienia w systemowym RAM-ie, podczas gdy reszta trafiła do samej karty.

    Nie ma potrzeby dodawać, że przy brakującym pierwszym bloku 32KB, BIOS karty był kompletnie uszkodzony i już nie działał. Od razu

    widać, że tworzenie cienia MOŻE wpędzić cię w prawdziwe kłopoty w przypadku niedbale napisanego oprogramowania flaszującego

    (które nie potrafi najpierw tego uszkodzenia sprawdzić). Nie mogę potwierdzić żadnego wzrostu/spadku szybkości jaki mogło to

    spowodować, ale oto naprawdę istotna część historii, czyli co stało się z kartą po tym, jak już nie miała BIOS-u...

    Nadal działała! (przeważnie)... WSZYSTKIE "dosowskie" tryby wideo przestały działać - totalnie czarny ekran. Ale słyszałem, że

    komputer pika, a potem startuje normalnie. Po załadowaniu interfejsu graficznego Windows (z właściwymi sterownikami) wszystko

    działało w 100 procentach normalnie. Wszystkie tryby akceleracji działały jak należy... OPRÓCZ tego, że wszystko, co wiązało się z

    BIOS-em (nawet okno DOS-a w samych Windowsach) było w 100 procentach pozbawione tekstu. W tym "wbudowany" bezpieczny

    tryb VGA (640x480x16 kolorów), który także nie działał w ogóle (ponieważ nie używa sterowników).

    A więc masz najwyraźniej 100 procentową rację zakładając, że współczesne karty graficzne nie używają "adresowalnego przez DOS"

    BIOS-u do niczego za wyjątkiem bezsterownikowych trybów VGA/EGA/ tekstowych. Nie zmierzam do tego, że "aktualizacje BIOS-u"

    są bezużyteczne, ponieważ faktyczny BIOS karty zawiera znacznie więcej niż mała tablica widoczna dla BIOS-u. Może on zawierać

    mikro-kod z patchami problemów (tak samo jak aktualizacje BIOS-u płyty głównej mogą naprawiać pewne problemy z procesorem).

    Podałem ci przynajmniej jeden przykład kiedy włączenie tworzenia cienia BIOS-u może poczynić POWAŻNE i permanentne szkody

    samej karcie graficznej... Po nieudanym "cieniowanym" flaszu karta już nigdy nie była w stanie ponownie renderować trybów

    graficznych lub tekstowych DOS-a, a kolejne aktualizacje BIOS-u nic nie dawały, ponieważ nie były w stanie "wykryć aktualnej wersji

    BIOS-u".

    Shadowing Address Ranges (xxxxx-xxxxx Shadow)

    Opcje : Enabled, Disabled

    Opcja ta pozwala ci zdecydować czy z bloku pamięci karty dodatkowej w zakresie adresów xxxxx-xxxxx utworzony zostanie cień czy

    nie. Pozostaw ją wyłączoną jeśli nie masz karty dodatkowej używającej tego zakresu pamięci. Włączenie tej opcji, podobnie jak w

    przypadku Video BIOS Shadowing, również nie przynosi korzyści jeśli masz Win95/98 i nie masz właściwych sterowników do swojej

    karty.

    Ryu Connor potwierdził to przysyłając mi link do artykułu Microsoftu o tworzeniu cienia pod WinNT 4.0. Według tego artykułu

    tworzenie cienia BIOS-u (niezależnie od tego co to za BIOS) nie daje żadnej poprawy wydajności, ponieważ nie jest on używany przez

    WinNT. Będzie to wyłącznie strata pamięci. Chociaż w artykule nie ma mowy o Win9x kwestia jest ta sama, ponieważ Win9x są oparte

    na tej samej architekturze Win32.

    Oprócz tego Ivan Warren ostrzega, że jeśli masz kartę dodatkową, która używa jakiegoś obszaru CXXX-EFFF dla I/O, wówczas

    tworzenie cienia może prawdopodobnie uniemożliwić karcie działanie, ponieważ żądania pamięci R/W mogą nie być przekazywane do

    magistrali ISA.

    INTEGRATED PERIPHERALS

    Integrated Peripherals: część 1

    Onboard IDE-1 Controller

    Opcje : Enabled, Disabled

    Opcja ta pozwala włączyć/wyłączyć pierwszy kanał IDE kontrolera IDE płyty głównej. Powinieneś pozostawić ją włączoną, jeśli używasz

    kanału IDE na płycie. Wyłączenie jej uniemożliwi jakiekolwiek działanie urządzeniom IDE podłączonym do tego kanału.

    Jeśli nie podłączasz do tego portu żadnych urządzeń IDE (albo, jeśli używasz zamiast tego zewnętrznej karty IDE/SCSI, możesz

    wyłączyć ten kanał IDE, aby zwolnić IRQ do innych celów.

    Onboard IDE-2 Controller

    Opcje : Enabled, Disabled

    Opcja ta pozwala włączyć/wyłączyć drugi kanał IDE kontrolera IDE płyty głównej. Powinieneś pozostawić ją włączoną, jeśli używasz

    kanału IDE na płycie. Wyłączenie jej uniemożliwi jakiekolwiek działanie urządzeniom IDE podłączonym do tego kanału.

    Jeśli nie podłączasz do tego portu żadnych urządzeń IDE (albo jeśli używasz zamiast tego zewnętrznej karty IDE/SCSI, możesz

    wyłączyć ten kanał IDE, aby zwolnić IRQ do innych celów.

    Master/Slave Drive PIO Mode

    Opcje : 0, 1, 2, 3, 4, Auto

    Funkcja ta zwykle znajduje się w opcji Onboard IDE-1 Controller albo Onboard IDE-2 Controller. Jest ona powiązana z jednym z

    kanałów IDE, wiec jeśli go wyłączysz, odpowiadająca temu kanałowi IDE opcja Master/Slave Drive PIO Mode zniknie albo będzie

    nieaktywna.

    Funkcja ta pozwala ustawić tryb PIO (Programmed Input/Output) dla dwóch urządzeń IDE (dyski Master i Slave) podłączonych do

    danego kanału IDE. Normalnie powinieneś pozostawić ustawienie Auto i umożliwić BIOSowi autodetekcję trybu PIO dysku IDE.

    Samodzielnie powinieneś ustawiać ją tylko z następujących przyczyn:

    • jeśli nie BIOS nie może wykryć właściwego trybu PIO

    • jeśli chcesz uruchomić urządzenie IDE z wyższym trybem PIO niż jest właściwy dla tego urządzenia

    • jeśli przetaktowałeś magistralę PCI i jedno lub więcej urządzeń IDE nie może prawidłowo działać (korygujesz problem

    używając niższego trybu PIO)

    Zauważ, że overclocking szybkości transferu PIO może powodować utratę danych.

    Poniżej znajduje się tabela różnych szybkości transferu PIO i odpowiadających im maksymalnych szybkości przesyłania danych.

    Tryb transferu danych PIO Maksymalna przepustowość (MB/s)

    PIO Mode 0 3.3

    PIO Mode 1 5.2

    PIO Mode 2 8.3

    PIO Mode 3 11.1

    PIO Mode 4 16.6

    Master/Slave Drive UltraDMA

    Opcje : Auto, Disabled

    Funkcja ta zwykle znajduje się w opcji Onboard IDE-1 Controller albo Onboard IDE-2 Controller. Jest ona powiązana z jednym z

    kanałów IDE, wiec jeśli go wyłączysz, odpowiadająca temu kanałowi IDE opcja Master/Slave Drive Ultra DMA zniknie albo będzie

    nieaktywna.

    Funkcja ta pozwala włączyć lub wyłączyć obsługę UltraDMA (jeśli jest dostępna) dla dwóch urządzeń IDE (dyski Master i Slave)

    podłączonych do danego kanału IDE. Normalnie powinieneś pozostawić ustawienie Auto i umożliwić BIOSowi autodetekcję czy dysk

    obsługuje UltraDMA. Jeśli obsługuje, to dla tego dysku zostanie włączony właściwy tryb transferu UltraDMA, umożliwiający mu

    przesyłanie danych z szybkością do 100MB/s. Powinieneś ją wyłączyć tylko do rozwiązywania problemów.

    Zwróć uwagę, że ustawienie tej funkcji na Auto nie włącza UltraDMA ani żadnego z wolniejszych trybów DMA dla urządzeń IDE, które

    go nie obsługują. Oprócz tego aby każdy z tych trybów DMA działał (w tym tryby UltraDMA), będziesz musiał włączyć transfer DMA

    przez OS. Pod Win9x można to zrobić zaznaczając pole wyboru w karcie właściwości danego dysku IDE.

    Poniżej znajduje się tabela różnych szybkości transferu DMA i odpowiadających im maksymalnych szybkości przesyłania danych.

    Tryb transferu DMA Maksymalna przepustowość (MB/s)

    DMA Mode 0 4.16

    DMA Mode 1 13.3

    DMA Mode 2 16.6

    UltraDMA 33 33.3

    UltraDMA 66 66.7

    UltraDMA 100 100.0

    Ultra DMA-66/100 IDE Controller

    Opcje : Enabled, Disabled

    Opcja to pozwala włączyć lub wyłączyć dodatkowy kontroler UltraDMA 66/100 na płycie (jeśli jest dostępny). Nie zaliczają się do nich

    wbudowane kontrolery Intela ICH1 i ICH2 ani chipsety VIA, które już obsługują UltraDMA 66/100. Funkcja ta jest przeznaczona

    wyłącznie dla dodatkowego kontrolera IDE (HighPoint albo Promise), który znajduje się na płycie głównej, oprócz wbudowanego

    kontrolera IDE chipsetu.

    Jeśli masz jedno lub więcej urządzeń podłączonych do tego kontrolera UltraDMA 66/100, powinieneś włączyć tę funkcję, by móc

    używać tych urządzeń IDE. Powinieneś ją wyłączać tylko z następujących przyczyn:

    • jeśli nie masz żadnych urządzeń podłączonych do dodatkowego kontrolera UltraDMA 66/100

    • gdy na płycie na ma dodatkowego kontrolera UltraDMA 66/100

    • do rozwiązywania problemów

    Zauważ, że wyłączenie tej funkcji może skrócić czas ładowania komputera. Dzieje się tak dlatego, że BIOS kontrolera IDE nie będzie

    ładowany, a co za tym idzie nie będzie potrzeby by czekać aż sprawdzi on urządzenia IDE na swoi kanale. A więc jeśli jej nie używasz,

    najlepszym wyjściem może być jej wyłączenie.

    USB Controller

    Opcje: Enabled, Disabled

    Funkcja ta jest podobna do Assign IRQ For USB. Włącza ona lub wyłącza alokację IRQ dla USB (Universal Serial Bus). Włącz ją jeśli

    używasz urządzeń USB. Jeśli ją wyłączysz gdy używasz urządzeń USB, możesz mieć problem z ich działaniem. Jeśli jednak nie używasz

    żadnych urządzeń USB, ustaw ja na Disabled. Zwolnisz w ten sposób IRQ do wykorzystania przez inne urządzenia.

    Integrated Peripherals: część 2

    USB Keyboard Support

    Opcje : Enabled, Disabled

    Funkcja ta włącza lub wyłącza obsługę klawiatury USB. Włącz ją, jeśli używasz klawiatury USB. W przeciwnym razie wyłącz ją.

    USB Keyboard Support Via

    Opcje : Enabled, Disabled

    Opcja ta określa czy klawiatura USB jest obsługiwana za pośrednictwem systemu operacyjnego czy przez BIOS. Obsługa za

    pośrednictwem systemu operacyjnego oferuje lepszą funkcjonalność, ale kosztem zerowej funkcjonalności pod DOSem. A więc, jeśli

    używasz trybu rzeczywistego DOSa, ustaw tę opcję na BIOS abyś mógł używać klawiatury USB pod DOSem bez konieczności

    instalowania sterownika.

    Init Display First

    Opcje : AGP, PCI

    Jeśli używasz więcej niż jednej karty graficznej funkcja ta umożliwia ci dokonanie wyboru czy używać karty AGP, czy PCI jako

    podstawowej karty graficznej. Jest to rozwiązanie użyteczne dla tych użytkowników, którzy zainstalowali więcej niż jedną kartę

    graficzną, ale używają tylko jednego monitora. Pozwoli im to zdecydować czy załadować system z kartą graficzną AGP czy PCI.

    Jeśli używasz tylko jednej karty graficznej, wówczas BIOS wykryje ją i normalnie załaduje, niezależnie od tego jaką opcję wybrałeś.

    Może jednak wystąpić niewielkie skrócenie czasu inicjalizacji, jeśli wybrałeś właściwe ustawienie tej funkcji. Oznacza to, że jeśli

    używasz tylko karty AGP, to ustawienie Init Display First na AGP może nieco skrócić czas ładowania.

    KBC Input Clock Select

    Opcje : 8MHz, 12MHz, 16MHz

    Funkcja ta umożliwia dostosowanie zegara klawiatury w taki sposób, by uzyskać lepszą czas reakcji albo aby usunąć problem z

    klawiaturą. Powinieneś ustawić ją na 16MHz by mieć lepszy czas reakcji. Ale jeśli klawiatura zaczyna zachowywać się

    nieprzewidywalnie albo nie dochodzi do jej inicjalizacji, spróbuj obniżyć szybkość zegara, aby temu zaradzić.

    Power On Function

    Opcje: Button Only, Keyboard 98, Hot Key, Mouse Left, Mouse Right

    Funkcja ta umożliwia wybranie metody włączania systemu. Normalnie powinna być ona ustawiona na Button Only, aby system był

    uruchamiany wyłącznie przez przycisk/przełącznik w obudowie. Wśród opcji alternatywnych znajdują się uruchamianie systemu

    z klawiatury, (jeśli obsługuje standard Keyboard 98), klawiszem specjalnym (w przypadku klawiatur standardowych) albo myszą.

    Zauważ, że tylko mysz PS/2 obsługuje tę funkcję, a zatem nie każda mysz. Niektóre myszy PS/2 nie mogą jej obsługiwać ze względu

    na pewien problem z kompatybilnością. Mysz korzystające z portu COM i połączenia USB również nie będą jej obsługiwały.

    Opcja Keyboard 98 będzie działała tylko wtedy, gdy masz zainstalowane Windows 98 i właściwą klawiaturę. Wówczas będziesz mógł

    używać klawisza "budzącego" na klawiaturze aby uruchomić system.

    Inne klawiatury, które nie mają specjalnego klawisza do uruchamiania systemu mogą korzystać zamiast tego z opcji Hot Key.

    Dostępnych jest dwanaście klawiszy specjalnych: Ctrl-F1 - Ctrl-F12. Wybierz klawisz, którego chcesz używać i będziesz mógł

    uruchamiać komputer z klawiatury. Jeśli jednak twoja klawiatura jest zbyt stara, funkcja ta może nie działać.

    Wybranie jednej z powyższych opcji nie daje żadnych zysków wydajności, a więc wybierz taką, która ci odpowiada.

    Onboard FDD Controller

    Opcje : Enabled, Disabled

    Funkcja ta pozwala włączyć lub wyłączyć kontroler stacji dyskietek na płycie głównej. Jeśli używasz stacji podłączonej do kontrolera na

    płycie, pozostań przy domyślnym ustawieniu Enabled. Ale jeśli używasz dodatkowego kontrolera FDD albo jeśli w ogóle nie masz stacji

    dyskietek, wybierz ustawienie Disabled, aby zwolnić IRQ.

    Onboard Serial Port 1/2

    Opcje : Disabled, 3F8h/IRQ4, 2F8h/IRQ3, 3E8h/IRQ4, 2E8h/IRQ3, 3F8h/IRQ10, 2F8h/IRQ11, 3E8h/IRQ10, 2E8h/IRQ11, Auto

    Funkcja ta pozwala wyłączyć port szeregowy na płycie głównej albo samodzielnie wybrać jego adres I/O i IRQ. Normalnie powinieneś

    pozostawić ustawienie Auto, aby BIOS mógł wybrać najlepsze ustawienia, ale jeśli potrzebujesz konkretnego IRQ zajętego przez ten

    port szeregowy, możesz samodzielnie wybrać alternatywne przerwanie. Jeśli nie używasz tego portu, możesz go również wyłączyć, aby

    zwolnić IRQ.

    Onboard IR Function

    Opcje : IrDA (HPSIR) mode, ASK IR (Amplitude Shift Keyed IR) mode, Disabled

    Funkcja ta zwykle znajduje się pod opcją Onboard Serial Port 2. Jest ona powiązana z drugim portem szeregowym, a więc jeśli go

    wyłączysz, funkcja ta zniknie z ekranu albo będzie nieaktywna.

    Są dwa różne tryby IR (Infra-Red). Wybierz tryb właściwy dla połączenia z zewnętrznym urządzeniem. Zwróć uwagę, że funkcja ta

    wymaga złącza IR podłączonego do złącza IRd na płycie głównej.

    Duplex Select

    Opcje : Full-Duplex, Half-Duplex

    Funkcja ta zwykle znajduje się pod opcją Onboard Serial Port 2. Jest ona powiązana z drugim portem szeregowym, a więc jeśli go

    wyłączysz, funkcja ta zniknie z ekranu albo będzie nieaktywna.

    Umożliwia ona określenie trybu transmisji portu IR. Wybranie ustawienia Full-Duplex umożliwi jednoczesną transmisję

    dwukierunkową, podobną jak w przypadku rozmowy telefonicznej. Jednak wybranie Half-Duplex umożliwia transmisję z jednym

    razem w jednym kierunku. Tak więc tryb Full-Duplex jest szybszy i znacznie bardziej pożądany. Przeczytaj jednak manual urządzenia

    peryferyjnego IR, aby ustalić czy tryb Full-Duplex jest przez nie obsługiwany.

    RxD, TxD Active

    Opcje : High, Low

    Funkcja ta zwykle znajduje się pod opcją Onboard Serial Port 2. Jest ona powiązana z drugim portem szeregowym, a więc jeśli go

    wyłączysz, funkcja ta zniknie z ekranu albo będzie nieaktywna. Umożliwia ona ustawienie biegunowości odbioru/transmisji IR jako

    High lub Low. Będziesz musiał sprawdzić w dokumentacji urządzenia peryferyjnego IR jaka jest właściwa biegunowość.

    Integrated Peripherals: część 3

    Onboard Parallel Port

    Opcje : 3BCh/IRQ7, 278h/IRQ5, 378h/IRQ7, Disabled

    Funkcja ta umożliwia wybranie adresu I/O i IRQ portu równoległego. Domyślny adres 378h i IRQ7 powinny działać jak należy w

    większości przypadków, a więc jeśli nie masz problemów, powinieneś pozostać przy ustawieniach domyślnych. Wybieraj alternatywny

    adres I/O i IRQ tylko wtedy, gdy masz problemy z konfiguracją portu równoległego.

    Parallel Port Mode

    Opcje : ECP, EPP, ECP+EPP, Normal (SPP)

    Funkcja ta zazwyczaj znajduje się pod opcją Onboard Parallel Port. Jest ona powiązana z portem równoległym, a więc jeśli wyłączysz

    port równoległy, funkcja ta zniknie z ekranu lub będzie nieaktywna.

    Do wyboru są cztery opcje. Wartością domyślną jest Normal (SPP), która będzie działać z wszystkimi urządzeniami podłączonymi do

    portu równoległego, ale bardzo wolno. Dostępne są dwa szybsze dwukierunkowe tryby, a mianowicie ECP (Extended Capabilities Port)

    i EPP (Enhanced Parallel Port). ECP używa protokołu DMA aby uzyskać transfer danych o szybkości do 2.5Mbita/s i zapewnia

    symetryczną komunikację dwukierunkową. Z drugiej strony EPP używa istniejących sygnałów portu równoległego, aby zapewnić

    asymetryczną komunikację dwukierunkową.

    Ogólnie rzecz biorąc, ze względu na swoje kolejki FIFO i używane kanały DMA, ECP jest dobre do transferów dużych partii danych

    (zwykle w przypadku skanerów i drukarek). Z drugiej strony EPPM jest lepsze w przypadku połączeń, które często zmieniają kierunek

    (np. napędy podłączone do portów równoległych, dla przykładu CD-ROM lub nawet HDD w przypadku notebooków). Wskazówka ta

    pochodzi z Jan Axelson's Parallel Port FAQ, a więc zajrzyj tam, jeśli potrzebujesz więcej informacji o portach równoległych. Producent

    twojego urządzenia podłączanego do portu równoległego mógł jednak wyznaczyć preferowany port równoległy. W takim przypadku

    lepiej postąpić zgodnie z jego zaleceniami.

    Tym, którzy nie wiedzą jaki tryb wybrać, ale przynajmniej wiedzą, że ich urządzenie podłączane do portu równoległego obsługuje

    transfery dwukierunkowe, BIOS oferuje tryb ECP+EPP. Jeśli wybierzesz ten tryb, urządzenie na porcie równoległym będzie w stanie

    używać jednego z tych dwóch trybów. To rozwiązanie należy jednak traktować jako ostateczność, ponieważ możesz wówczas

    niepotrzebnie wiązać IRQ z niczym (jeśli twoje urządzenie w ogóle nie używa ECP) albo BIOS może nie wybrać najlepszego trybu portu

    równoległego dla urządzenia. Jeśli to możliwe, ustaw port równoległy na taki tryb transferu, który najlepiej odpowiada podłączonemu

    do niego urządzeniu.

    ECP Mode Use DMA

    Opcje : Channel 1, Channel 3

    Funkcja ta znajduje się zwykle pod opcją Parallel Port Mode. Jest ona z nią powiązana, a więc jeśli nie włączasz trybu ECP albo

    ECP+EPP, funkcja ta zniknie z ekranu albo będzie nieaktywna.

    DMA Channel 3 będzie działał jak należy. Wybierz alternatywne ustawienie Channel 2 tylko wtedy, gdy występuje konflikt z innym

    urządzeniem.

    EPP Mode Select

    Opcje : EPP 1.7, EPP 1.9

    Funkcja ta znajduje się zwykle pod opcją Parallel Port Mode. Jest ona z nią powiązana, a więc jeśli nie włączasz trybu EPP albo

    ECP+EPP, funkcja ta zniknie z ekranu albo będzie nieaktywna.

    Możesz posłużyć się nią by wybrać, której wersji EPP chcesz używać. By mieć lepszą wydajność użyj EPP 1.9, ale jeśli masz problemy z

    połączeniem spróbuj ustawić ją na EPP 1.7. W większości przypadków EPP 1.9 będzie działać doskonale. Więcej informacji znajdziesz w

    wyjaśnieniu Kaspera Pedersena:

    W protokole EPP port najpierw potwierdza sygnał żądania (chcę odczytywać/zapisywać). Podłączone urządzenie odczytuje dane i

    wysyła sygnał potwierdzający (dostałem/przekazałem dane). Następnie port neguje sygnał (operacja zakończona). Na koniec

    podłączone urządzenie neguje swoje potwierdzenie (gotowy do następnej operacji).

    Wersje 1.7 i 1.9 różnią się od siebie ostatnim stanem, w którym podłączone urządzenie usuwa potwierdzony sygnał. Porty 1.7 nie

    sprawdzają czy urządzenie to zanegowało potwierdzony sygnał, ale zakłada, że urządzenie usunęło go po upłynięciu 125ns. Może to

    być problem, jeśli kable są długie.

    Poprawiono to w wersji 1.9. Przed rozpoczęciem cyklu port czeka aż podłączone urządzenie zaneguje potwierdzony sygnał z

    ostatniego cyklu. Umożliwia to lepsze projektowanie sprzętu po stronie urządzenia i korzystanie z dłuższych kabli (możliwe 50 metrów,

    gdy używane jest IEEE1284, pomimo że wykracza to poza specyfikacje).

    Rzecz sprowadza się do tego, że ustawienie portu na 1.9 jest kompatybilne z wcześniejszymi urządzeniami 1.7, ale ustawienie 1.7

    spowoduje problemy z urządzeniami 1.9 albo z długimi kablami. Powodem istnienia tej opcji jest to, że "niektóre" urządzenia 1.7 nie

    poradzą sobie z nowym cyklem mniej niż 125ns po tym jak port zanegował sygnał żądania. Należy to uważać za błąd w takim

    urządzeniu.

    Dekeonus przysłał poniższą informację pochodzącą z Warp Nine Engineering - The IEEE 1284 Experts:

    Protokół EPP został pierwotnie opracowany przez Intela, Xircom i Zenith Data System, obecnie określany jako EPP1.7 (w odniesieniu

    do proponowanej przez Xircom wersji 1.7). EPP1.9 (bardziej prawidłowa nazwa to 1284 EPP) był protokołem, który został

    zaadaptowany jako jeden z bardziej zaawansowanych trybów IEEE 1284.

    Tryb EPP1.7 jest oferowany ze względu na wsteczną kompatybilność, ponieważ urządzenie kompatybilne z 1284 EPP będzie działać

    prawidłowo z kartą główną w wersji EPP 1.7, ale urządzenie peryferyjne EPP 1.7 może nie działać prawidłowo z kartą zgodną z 1284.

    CHIPSET FEATURES SETUP

    Chipset Features Setup: część 1

    SDRAM CAS Latency Time

    Opcje : 2, 3

    Funkcja ta kontroluje opóźnienie (mierzone w cyklach zegarowych - CLK), które upływa zanim SDRAM zacznie wykonywać polecenie

    odczytu po jego otrzymaniu. Określa ona również liczbę cykli potrzebną do ukończenia pierwszej części transferu wiązki danych. Innymi

    słowy im mniejsze opóźnienie, tym szybsza transakcja.

    Zauważ, że niektóre moduły SDRAM-u mogą nie być w stanie poradzić sobie z mniejszym opóźnieniem, zaczną być niestabilne i tracić

    dane. Dlatego jeśli to możliwe ustaw SDRAM CAS Latency Time na 2 by uzyskać optymalną wydajność, ale zwiększ go do 3, gdy

    system zaczyna być niestabilny.

    Co ciekawe, zwiększenie CAS Latency Time daje taką korzyść, że pozwala by SDRAM pracował z większą szybkością zegara, a tym

    samy daje ci większe możliwości przetaktowania systemu. A więc jeśli masz problemy z overclockingiem, spróbuj zwiększyć CAS

    Latency Time.

    SDRAM Cycle Time Tras/Trc

    Opcje : 5/6, 6/8

    Funkcja ta przełącza minimalną liczbę cykli zegarowych wymaganych przez Tras i Trc SDRAM-u. Tras odnosi się do Row Active Time

    SDRAM-u, to znaczy czasu przez jaki rząd jest otwarty dla transferów danych. Jest on również znany jak Minimum RAS Pulse Width

    .

    Z drugiej strony Trc odnosi się do Row Cycle Time SDRAM-u, który określa jak długi czas jest potrzebny do ukończenia całego cyklu

    złożonego z otwarcia i odświeżenia rzędu.

    Ustawieniem domyślnym jest 6/8, które jest bardziej stabilne i wolniejsze niż 5/6. Przy ustawieniu 5/6 cykle SDRAM-u są szybsze, ale

    rząd może pozostawać otwarty nie na tyle długo, by transakcje danych zostały ukończone. Sprawdza się to szczególnie w przypadku

    SDRAM-u o zegarze szybszym niż 100MHZ.

    A zatem powinieneś spróbować ustawienia 5/6, by mieć lepszą wydajność SDRAM-u i zwiększać je do 6/8 tylko wtedy, gdy system

    zaczyna być niestabilny albo jeśli próbujesz doprowadzić do tego, by SDRAM pracował z większą szybkością zegara.

    SDRAM RAS-to-CAS Delay

    Opcje : 2, 3

    Opcja ta pozwala wstawić opóźnienie pomiędzy sygnały RAS (Row Address Strobe) a CAS (Column Address Strobe). Opóźnienie

    to pojawia się, gdy SDRAM jest zapisywany, odczytywany albo odświeżany. Rzecz jasna zmniejszenie opóźnienia poprawia wydajność

    SDRAM-u, podczas gdy zwiększenie obniża wydajność.

    Co za tym idzie spróbuj zmniejszyć opóźnienie z domyślnego 3 na 2 by mieć lepszą wydajność SDRAM-u. Jeśli jednak spotykasz się z

    problemami związanymi z niestabilnością po zmniejszeniu opóźnienia, wróć do domyślnego 3.

    SDRAM RAS Precharge Time

    Opcje : 2, 3

    Opcja ta ustawia liczbę cykli wymaganych by RAS zgromadził ładunek elektryczny zanim SDRAM zostanie odświeżony. Zmniejszenie

    Precharge Time do 2 poprawia wydajność SDRAM-u, ale jeśli Precharge Time równy 2 jest niewystarczający dla zainstalowanej

    pamięci, SDRAM może nie odświeżać się prawidłowo i nie zachowywać danych.

    A więc ustaw SDRAM RAS Precharge Time na 2, by mieć większą wydajność SDRAM-u, ale zwiększą go do 3 jeśli spotykasz się z

    problemami związanymi z niestabilnością po skróceniu Precharge Time.

    SDRAM Cycle Length

    Opcje : 2, 3

    Funkcja podobna do SDRAM CAS Latency Time.

    Kontroluje ona opóźnienie (w cyklach zegarowych - CLK) pomiędzy wykonaniem polecenia odczytu a jego otrzymaniem. Określa ona

    również liczbę cykli zegarowych potrzebnych do ukończenia pierwszej części transferu wiązki danych. Innymi słowy im mniejsze

    opóźnienie, tym szybsza transakcja.

    Zauważ, że niektóre moduły SDRAM-u mogą nie być w stanie poradzić sobie z krótszym cyklem, zaczną być niestabilne i tracić dane.

    Dlatego jeśli to możliwe ustaw SDRAM Cycle Lenght na 2 by uzyskać optymalną wydajność, ale zwiększ ją do 3, gdy system zaczyna

    być niestabilny.

    Co ciekawe, zwiększenie długości cyklu daje taką korzyść, że pozwala by SDRAM pracował z większą szybkością zegara, a tym samy

    daje ci większe możliwości przetaktowania systemu. A więc jeśli masz problemy z overclockingiem, spróbuj zwiększyć CAS Cycle

    Lenght.

    SDRAM Leadoff Command

    Opcje: 3, 4

    Opcja ta pozwala dostosować czas inicjalizacji potrzebny zanim do danych przechowywanych w SDRAM-ie możliwy będzie dostęp. W

    większości przypadków jest to czas dostępu do pierwszego elementu danych w wiązce. By uzyskać optymalną wydajność ustaw jego

    wartość na 3 by mieć krótszy czas dostępu do SDRAM-u, ale zwiększ ją do 4 jeśli masz problemy ze stabilnością.

    SDRAM Bank Interleave

    Opcje: 2-Bank, 4-Bank, Disabled

    Funkcja to pozwala ustawić tryb przeplotu interfejsu SDRAM-u. Przeplot umożliwia bankom SDRAM-u przeplatanie cykli odświeżania i

    dostępu. Jeden z banków przechodzi cykl odświeżania, podczas gdy do innego następuje dostęp. Poprawia to wydajność SDRAM-u

    poprzez maskowanie czasu odświeżania każdego z banków. Bliższe przyjrzenie się przeplotowi pokaże, że skoro cykle odświeżania

    wszystkich banków SDRAM-u są ułożone naprzemiennie, daje to swego rodzaju efekt potokowania.

    Jeśli w systemie są 4 banki, CPU może w idealnych warunkach wysyłać jedno żądanie danych do każdego z banków w następujących

    po sobie cyklach zegarowych. Oznacza to, że w pierwszym cyklu zegarowym CPU wyśle adres do Banku 0, a następnie w drugim cyklu

    zegarowym wyśle kolejny adres do Banku 1 przed wysłaniem trzeciego i czwartego adresu do Banków 2 i 3 odpowiednio w trzecim i

    czwartym cyklu. Sekwencja to będzie wyglądała mniej więcej w ten sposób:

    1. CPU wysyła adres #0 do Banku 0

    2. CPU wysyła adres #1 do Banku 1 i otrzymuje dane #0 z Banku 0

    3. CPU wysyła adres #2 do Banku 2 i otrzymuje dane #1 z Banku 1

    4. CPU wysyła adres #3 do Banku 3 i otrzymuje dane #2 z Banku 2

    5. CPU otrzymuje dane #3 z Banku 3

    W rezultacie dane z wszystkich żądań będą nadchodziły kolejno z SDRAM-u bez żadnego rozdzielającego jej opóźnienia. Ale jeśli

    przeplot nie został włączony, ta sama czteroadresowa transakcja będzie wygląda mniej więcej tak:

    1. SDRAM się odświeża

    2. CPU wysyła adres #0 do SDRAM-u

    3. CPU otrzymuje dane #0 z SDRAM-u

    4. SDRAM się odświeża

    5. CPU wysyła adres #1 do SDRAM-u

    6. CPU otrzymuje dane #1 z SDRAM-u

    7. SDRAM się odświeża

    8. CPU wysyła adres #2 do SDRAM-u

    9. CPU otrzymuje dane #2 z SDRAM-u

    10. SDRAM się odświeża

    11. CPU wysyła adres #3 do SDRAM-u

    12. CPU otrzymuje dane #3 z SDRAM-u

    Jak widać przy włączonym przeplocie pierwszy bank zaczyna transfer danych do CPU w tym samym cyklu, w którym drugi bank

    otrzymuje adres wysłany przez CPU. Bez przeplotu CPU wysyłałby adres do SDRAM-u, odbierał żądane dane, a następnie czekał aż

    SDRAM zostanie odświeżony przed inicjalizacją drugiej transakcji danych. Traconych jest wówczas mnóstwo cykli zegarowych. To

    dlatego przepustowość SDRAM-u zwiększa się, gdy przeplot jest włączony.

    Jednak przeplot banków działa tylko wtedy, gdy żądane konsekutywnie adresy nie znajdują się w tym samym banku. Jeśli się znajdują,

    wówczas transakcje danych zachowują się tak, jakby banki nie były przeplatane. CPU będzie musiał czekać aż wyczyszczona zostanie

    pierwsza transakcja danych, a bank SDRAM-u musi zostać odświeżony zanim procesor będzie mógł wysłać następny adres do tego

    banku.

    Każdy DIMM SDRAM-u składa się z dwóch albo czterech banków. Dwubankowe DIMM-y używają 16 megabitowych chipów SDRAM-u i

    mają pojemność 32MB lub mniejszą. Z drugiej strony czterobankowe DIMM-y zwykle używają 64 megabitowych chipów SDRAM-u,

    chociaż gęstość SDRAM-u może wynosić do 256 megabitów na chip. Wszystkie DIMM-y SDRAM-u o pojemności 64MB lub większej są z

    natury czterobankowe.

    Jeśli używasz pojedynczego, dwubankowego DIMM-a, ustaw tę funkcję na 2-Bank, Ale jeśli używasz dwóch dwubankowych DIMM-ów,

    możesz posłużyć się również opcją 4-Bank. W przypadku czterobankowych DIMM-ów możesz posłużyć się każdą z dostępnych opcji

    przeplotu.

    Naturalnie czterobankowy przeplot jest lepszy niż dwubankowy, więc jeśli to możliwe ustaw 4-Bank. Użyj 2-Bank tylko wtedy, gdy masz

    pojedynczy dwubankowy SDRAM DIMM. Zwróć jednak uwagę, że Award (obecnie część Phoenix Technologies) zaleca by wyłączyć

    SDRAM Bank Interleave, jeżeli używane są 16 megabitowe DIMM-y SDRAM.

    Chipset Features Setup: część 2

    SDRAM Precharge Control

    Opcje : Enabled, Disabled

    Funkcja ta jest również w niektórych BIOS-ach nazywana SDRAM Page Closing Policy. Określa ona czy to procesor, czy sam SDRAM

    kontroluje ładowanie SDRAM-u. Jeśli opcja ta jest wyłączona wszystkie cykle procesora do SDRAM-u będą skutkowały poleceniem All

    Banks Precharge na interfejsie SDRAM-u, co poprawia stabilność, ale obniża wydajność.

    Jeśli opcja ta jest włączona, ładowanie jest pozostawione samemu SDRAM-owi, Redukuje to ilość ładowań SDRAM-u, ponieważ

    wielokrotne cykle CPU do SDRAM-u mogą nastąpić zanim SDRAM wymaga odświeżenia. A więc włącz ją by mieć optymalną wydajność,

    o ile nie masz problemów ze stabilnością systemu, gdy opcja ta jest włączona.

    DRAM Data Integrity Mode

    Opcje : ECC, Non-ECC

    Ustawienie to jest używane do konfigurowania Data Integrity Mode RAM-u. ECC oznacza Error Checking and Correction

    (wykrywanie i korygowanie błędów - Cris) i powinno być używane tylko wtedy, gdy masz specjalny, 72-bitowy ECC RAM. Pozwoli to

    systemowi wykrywać i poprawiać błędy jednobitowe. Będzie ono również wykrywać błędy dwubitowe, ale nie będzie ich korygować.

    Daje ono zwiększoną integralność danych i stabilność systemu kosztem niewielkiego spadku szybkości.

    Jeśli masz ECC RAM, włącz tę funkcję (ustaw ją na ECC), aby czerpać korzyści ze zwiększonej integralności

×
×
  • Dodaj nową pozycję...